31 Αυγούστου 2012

sometime around midnight

















and it starts, sometime around midnight.
or at least that’s when you lose yourself
for a minute or two.
as you stand, under the bar lights.
and the band plays some song
about forgetting yourself for a while.
and the piano’s this melancholy soundtrack to her smile.
and that white dress she’s wearing
you haven’t seen her for a while.
but you know, that she’s watching.
she’s laughing, she’s turning.
she’s holding her tonic like a cross.
the room’s suddenly spinning.
she walks up and asks how you are.
so you can smell her perfume.
you can see her lying naked in your arms.
and so there’s a change, in your emotions.
and all these memories come rushing
like feral waves to your mind.
of the curl of your bodies,
like two perfect circles entwined.
and you feel hopeless and homeless
and lost in the haze of the wine.
then she leaves, with someone you don’t know.
but she makes sure you saw her.
she looks right at you and bolts.
as she walks out the door,
your blood boiling
your stomach in ropes.
oh and when your friends say,
“what is it? you look like you’ve seen a ghost.”
then you walk, under the streetlights.
and you’re too drunk to notice,
that everyone is staring at you.
you just don’t care what you look like,
the world is falling around you.
you just have to see her.
you know that she’ll break you in two.



















The Airborne Toxic Event – Sometime Around Midnight

27 Ιουνίου 2012













θα μπορούσα
να επιτάξω τον ήλιο
να σου ζεσταίνει την χίμαιρα
μα εσύ αρκέστηκες 
σ' ένα μαγκάλι 
να τρίβεις τα χέρια σου.



















































27 Μαΐου 2012














Τον σκότωσαν σαν το σκυλί κι εμένα με χαστούκισαν. Έτσι γίνεται πάντα - τους άντρες τους σκοτώνουν σαν τα σκυλιά και οι γυναίκες τρώνε ένα χαστούκι.

"Δεν μου πάει η καρδιά να σε σκοτώσω, παρόλο που σου αξίζει", είπε ο αρχηγός τους. "Ούτε που θα σε βιάσουμε", πρόσθεσε, και είδα στα μάτια του πως θεωρούσε τον εαυτό του "άγιο".
Κι εγώ, αντί να τον ευχαριστήσω για την γεναιοδωρία που είχε επιδείξει, έβαλα τα κλάματα. Είναι δύκολο να είσαι γυναίκα μ΄όλα αυτά τα χαστούκια, μ' όλους αυτούς τους άντρες που χάνονται. Αν είσαι άντρας, σε παίρνουν μια φορά μέσα στη νύχτα απ' το κρεβάτι σου, σε σέρνουν έξω στο δρόμο, "μπαμ και κάτω!" κι αυτό ήταν. Αν όμως είσαι γυναίκα, αυτή η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ.
"Είναι φυσικό να κλαις", μου είπε και με χάιδεψε στο κεφάλι, "είναι από το σοκ".
Και μετά άντε πάλι:
"Ούτε θα σε βιάσουμε. Παρόλο που θα 'πρεπε".
Ύστερα έφυγαν. Αυτός δεν φοβόταν, οι άντρες δεν φοβούνται τίποτα. Ίσως δεν του κλάφτηκα αρκετά. Έβγαλα μια τσάπα από το ντουλάπι με τα εργαλεία κι έσκαψα έναν λάκκο εκεί που το χώμα ήταν μαλακό. Είναι δύσκολο να σκάβεις ένα λάκκο τόσο μεγάλο ώστε να χωρέσει ένας άνθρωπος, και μάλιστα τεράστιος όπως ήταν ο άντρας μου. Έσυρα το πτώμα του στο λάκκο, όμως δεν μου είχαν απομείνει δυνάμεις ώστε να τον σκεπάσω με χώμα, έτσι τον σκέπασα με το πάπλωμα μας κι έβαλα από πάνω την μηχανή του εσπρέσο που μας είχαν κάνει δώρο τα παιδιά στην τελευταία μας επέτειο γάμου, για να μην πάρει ο αέρας το πάπλωμα. Αυτό είναι παλιό κόλπο, έτσι έκανε κι η μητέρα μου όταν πέθανε ο πατέρας. Μετά μπήκα στην κουζίνα κι έβγαλα από το ψυγείο το κουτί με τον χυμό των μύθων, ήπια δυο ποτήρια κι ύστερα μου βγήκε ένα μικρό ρέψιμο, ένα γυναικείο ρέψιμο. Όταν εκείνος ρευόταν, έτρεμε όλο το σπίτι. "Συμπεριφέρεσαι σαν γουρούνι", του έλεγα. Κι εκείνος γελούσε. Πήγα στο κρεβάτι για ύπνο, δυσκολευόμουν όμως να κοιμηθώ χωρίς άντρα, κι ακόμα πιο πολύ χωρίς το πάπλωμα, μια τόσο κρύα νύχτα. Όταν πια αποκοιμήθηκα, ονειρεύτηκα πως μας βγάζαν έξω μέσα στη νύχτα κι εμένα με σκότωναν σαν το σκυλί, και για πρώτη φορά στον κόσμο μένει αυτός με το χαστούκι και με το "δεν θα σε βιάσουμε" και με τον τάφο και με τον χυμό των μύθων, και συγκινήθηκα τόσο πολύ που ξύπνησα μούσκεμα, όπως μόνο οι γυναίκες μπορούν να γίνουν.





















ο χυμός των μύθων
έτγκαρ κέρετ















2 Μαρτίου 2012





μικρή μου αθήνα
είσαι η πόλη που μου μοιάζει.



















πως να αγαπήσουμε το ατελές 
όταν ακούμε μέσα από τα πράγματα
πως μας καλεί το τέλειο;




πως μπορούμε να ακολουθήσουμε 
στην πτώση ή στην αποτυχία των πραγμάτων
το ίχνος εκείνου που ούτε πέφτει, ούτε αποτυγχάνει; 




ίσως πρέπει να μάθουμε ότι το ατελές
είναι μια άλλη μορφή τελειότητας:
η μορφή που παίρνει η τελειότητα 
για να μπορέσει να αγαπηθεί.

















3 Φεβρουαρίου 2012


























βγάζω ακόμα ρύζι από τα μαλλιά μου, ενώ ο αέρας στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου φυσάει μες στα αυτιά μου. έγιναν λοιπόν οι δυο σάρκα μια, ενώπιον οικείων που μετά το διασκέδασαν δεόντως. 
αδερφές ψυχές; 
ίσως. 
ψυχές. 
σίγουρα.


ίσως η ζαλάδα του κρασιού με κάνει να νιώθω μόνη  και αβοήθητη. δεν ξέρω αν υπάρχουν αδερφές ψυχές. αναρωτιέμαι αν απαραίτητα αυτό σημαίνει ότι την βρίσκεις στο πρόσωπο ενός ανθρώπου.


ίσως να είναι ένα σπίτι, που τόσο μοχθείς να αποκτήσεις, να το στολίσεις με έπιπλα και κουρτίνες της αρεσκείας σου και να το ζεστάνεις το χειμώνα με ζεστή κολοκυθόσουπα και να το δροσίζεις το καλοκαίρι παρέα με φίλους και λεμονάδες δίπλα από την βουκαμβίλια και τον βασιλικό.


ίσως να είναι μια γάτα που βρίσκεις στον δρόμο πεινασμένη και φοβισμένη, την φροντίζεις και αυτή τα βράδια κουρνιάζει στα πόδια σου ή σε περιμένει πίσω από την πόρτα κάθε φορά που γυρίζεις το κλειδί από την πλευρά που ξεκλειδώνει.


ίσως να είναι μια ντάλια ή ένας ανθούριος που φυτεύεις σε μια γλάστρα το φθινόπωρο, ποτίζεις ρίχνεις λίπασμα, μέχρι να δεις τα πρώτα πράσινα φύλα και έπειτα γεμίζουν τα μάτια σου χρώματα από άνθη και γεμίζει η καρδιά σου ευωδία.

ίσως να είναι μια σπιτική σπανακόπιτα, που με φροντίδα έφτιαξες, όχι τόσο για να χορτάσεις εσύ και οι φίλοι σου, όσο για να βρεις μια καλή ευκαιρία ακόμα για να μοιραστείς.


ίσως να είναι μια μικρή ρωγμή στο ταβάνι, που δεν σε πανικοβάλει, αλλά είναι εκεί για να την χαζεύεις κάθε φορά που κάποιος σου ραγίζει την καρδιά και σε κάνει να σκέφτεσαι πως τίποτα δεν είναι τόσο όμορφο αν δεν έχει ψεγάδια.

δεν αποκλείω ότι μπορεί αυτό που λέμε "αδερφή ψυχή" να είναι ένας άλλος άνθρωπος. χρησιμοποιούμε όμως, μόνο ένα μέρος του εγκεφάλου μας, άρα ποιος μας λέει ότι δεν χρησιμοποιούμε μόνο ένα μέρος της καρδιάς μας; 


ζητάω να ανεβάσουν τα παράθυρα γιατί σχεδόν κρυώνω από τον αέρα και παίρνω την απόφαση ότι για 'μένα αδερφή ψυχή μου θα είναι το άλλο μισό της καρδιάς μου και η σκέψη αυτή με ζεσταίνει.


















υγ. όταν ο άνθρωπος ψάχνει το «έτερον ήμισυ» δηλώνει εξ’ αρχής μισός και ποτέ δύο διαφορετικά μισά δεν δημιουργούν ένα ολόκληρο.

























31 Δεκεμβρίου 2011







i'll try to make better mistakes this year.













5 Νοεμβρίου 2011

















αστόπουλα.





























ονειρεύομαι ολόκληρη μαζί σου.
μιλούσα για αγάπη και η αγάπη είσαι εσύ.
μιλούσα για φιλί και το φιλί είσαι εσύ.
ω! όπως ωραία που σ' αγαπώ.
κάθε αγκαλιά και άλλη μυρωδιά.
πιάνω τα χέρια μου και τα οδηγώ σε 'σένα.
δεν έχω δίπλωμα οδήγησης χεριών που αγαπάνε.
δεν ξέρω αν χρειάζεται.
κάθε σ' αγαπώ και άλλος ήχος.
μαζί σου.






























30 Οκτωβρίου 2011















flowers and garbage.


































ο πιο όμορφος κόσμος είναι σα σωρός σκουπίδια χυμένα στην τύχη.





























16 Οκτωβρίου 2011



















we own the sky.









































ήμουν πιο μικρή από όσο φανταζόσουν.
γλιστρούσα τα βράδια στις τσέπες σου
και κούρνιαζα πλάι στις εικόνες που έκλεβες
για να βλέπω όνειρα.
κάθε φορά που περπατούσα δίπλα σου
έψαχνα το χέρι σου
το χέρι που θα με οδηγούσε πίσω σε 'μένα.
ήμουν πιο μικρή από όσο φανταζόσουν.
κάθε φορά που φιλούσες τις φακίδες
στο πρόσωπο μου
και στα χέρια
και στα γόνατα
με έπλαθες ξανά από την αρχή.
χωρίς να το ξέρεις
μ' έκανες παιδί 7 χρονών
που χαζεύει τα μπαλκόνια των σπιτιών
και τα πουλιά στο σύρμα του ηλεκτρικού.
ήμουν πιο μικρή από όσο φανταζόσουν.
το μόνο που ήθελα από 'σένα
μια αγκαλιά καταφύγιο
που μπαίνει μόνο ο ήχος της πόλης.
σε μια γεμάτη πλατεία εσύ κι εγώ.
σ' έναν άδειο δρόμο εσύ κι εγώ.
στην μεγάλη πόλη.
εσύ κι εγώ.
ήμουν πιο μικρή από όσο φανταζόσουν.
μου έλεγες ότι ο ουρανός μα ανήκει
και σου έλεγα ότι ο κόσμος είναι δικός μας.
και ξέραμε καλά και οι δυο
ότι το μόνο που είχαμε
ήταν ηλιοβασιλέματα πάνω από τις ταράτσες.
και αυτό ήταν αρκετό.
και αυτό ήταν όλα.
ήμουν πιο μικρή από όσο φανταζόσουν.
και όταν μεγαλώσω
πάλι θα είναι όλα πολύ.

































14 Οκτωβρίου 2011

















antennas on the horizon.
 soul signals in the sky.






































"Μα, είναι φοβερή υπέρβαση αισθητικής αυτή" σκέφτηκε. Όλα αυτά τα μεταλλικά κοντάρια με τις ακτίνες στις ταράτσες των σπιτιών, να τους κρύβουν τον ορίζοντα. Κι ο ορίζοντας ήταν κάτι παραπάνω από ζωτικός για να ονειρεύεται τα ταξίδια. Τα ταξίδια που ήθελε να πραγματώσει, όμως ήταν κι αυτός ένας αρουραίος της πόλης, που ναι μεν απολάμβανε τις μικροανέσεις, αλλά ήταν εγκλωβισμένος στην ίδια διαδικασία απόκτησης τους. 
Οι κεραίες των τηλεοράσεων περιέργως του κατέστρεφαν τα οπτικά κύτταρα και αυτά με τη σειρά τους αγνοούσαν την ανάγκη φυγής, που φύτρωνε βαθιά στο πίσω μέρος του εγκεφάλου. 
Το βράδυ πήρε την απόφαση. Προμηθεύτηκε ένα κόφτη κι έτσι όπως ήταν με το φανελάκι, ανέβηκε δυο-δυο τα σκαλιά για την ταράτσα. Ήταν μήνας Νοέμβριος με τσουχτερό κρύο, όμως ήταν τόσο αφηνιασμένος που δεν κρύωνε καθόλου. Άρχισε να πηδάει από ταράτσα σε ταράστα σαν αίλουρος [μα πως φτιάχνουν έτσι τα μοντέρνα κτίρια το ένα δίπλα στο άλλο;]και να κόβει τα καλώδια κεραιών, να στραβώνει τα πτερύγια τους, να ρίχνει τους ετοιμόρροπους στύλους. Στο τρίτο οικοδομικό τετράγωνο άρχισε να κουράζεται και ανησύχησε μήπως τον ανακαλύψουν. Έκανε μεταβολή και επέστρεψε στο διαμέρισμα του. Κάθισε στον καναπέ και έπαιρνε μικρές ανάσες, ήταν πολύ ευχαριστημένος.
Και μέσα στην αγαλλίαση σαν ηλεκτρικό σοκ θυμήθηκε: "επ, σε λίγο έχει η τηλεόραση το ντοκυμαντέρ για το Περού". Η αγαλλίαση μετατράπηκε σε εφιάλτη. Έχανε το ταξίδι. Η κόρη του ματιού διαστάλθηκε τόσο ώστε να χωρέσει τις Άνδεις, τα λάμα, τους ιθαγενείς ινδιάνους.
Πήρε πένσα και μονωτική ταινία, έβαλε αυτή τη φορά το παλτό του, γιατί ως γνωστό κάθε μορφή στερητικού συνδρόμου προκαλεί τρεμούλες, και ανέβηκε στην ταράτσα για να διορθώσει την κεραία της πολυκατοικίας. Το ντοκυμαντέρ άρχιζε στις οκτώ και είχε μόνο δέκα λεπτά μπροστά του.






































  

27 Σεπτεμβρίου 2011






















πέρασαν πολλά χρόνια από την ζωή μου για να καταλάβω ότι
το "α" και το "ω" είναι η αρχή και το τέλος της λέξης "αγαπώ".






































going up or down?














19 Σεπτεμβρίου 2011


















το τσίρκο βγήκε περιοδεία.
ζει μια δράμα.




























16 Σεπτεμβρίου 2011




















-να σου πω ένα όνειρο;
-αρκεί να το βάψω κόκκινο.




















14 Σεπτεμβρίου 2011


















a place you can call home-
apartment or sky?



















13 Σεπτεμβρίου 2011






















σελήνη λίγων μόνο ημερών
στην σιωπή μιας στενάχωρης πλατείας.
























11 Σεπτεμβρίου 2011



















canned hearts for consumption.






















10 Σεπτεμβρίου 2011























τα αυτοκίνητα σταμάτησαν, έρχομαι να σε συναντήσω,
τα πρόσωπα μας πλησιάζουν, η ευθεία των ματιών μας μικραίνει.
με κοιτάς στα μάτια και οι δυο ξέρουμε πως θα προσπεράσουμε.
είσαι δίπλα μου.
το μισό σου πρόσωπο κρύφτηκε, τώρα το υπόλοιπο.
συνεχίζω μπροστά.
νιώθω την πλάτη σου στην πλάτη μου.
δεν θα μάθω ποτέ το τέλος.
όπως δεν ξέρω και καμία αρχή.