6 Οκτωβρίου 2018














το πράσινο πλαστικό ποτιστήρι της
για το ψεύτικο κινέζικο φυτό της
στην ψεύτικη πλαστική γη

που αγόρασε από έναν λαστιχένιο άνθρωπο
σε μια πόλη γεμάτη πλαστικές μεθόδους
για ν' αυτοκαταστραφεί
ζει μ' έναν τσακισμένο άντρα
ένα ραγισμένο άντρα από πολυστυρένιο
που καταρρέει και καίγεται μόνο
φαίνεται αληθινή
έχει τη γεύση αληθινής
η ψεύτικη πλαστική μου αγάπη

αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αισθάνομαι
ότι θα μπορούσα να πεταχτώ μέσα απ' το ταβάνι
αν απλούστατα γυρίσω και φύγω
αν μπορούσα νά 'μαι όπως με ήθελες
αν μπορούσα νά 'μαι αυτός που ήθελες όλη την ώρα



































    fake plastic trees 

7 Φεβρουαρίου 2018






























κάτι κρατάει την καρδιά μου
κρατάει την ψυχή μου χώρια από τις αισθήσεις μου,
κάτι μπήκε στην ζωή μου
κόβοντας δρόμο μέσα από τα όνειρα μου σαν μαχαίρι,
με ανασηκώνει και με ρίχνει
με κάνει να χαμογελάσω και με κάνει να κατσουφιάζω.
σε έναν κόσμο σε πόλεμο
κάποτε έζησα σε μια εποχή ειρήνης
χωρίς κανένα πρόβλημα.
αλλά μετά ήρθες εσύ στο δρόμο μου
και ένα συναίσθημα που ξέρω τράβηξε την καρδιά μου,
με έκανε να θέλω να μείνω
όλες τις νύχτες μου και όλες τις ημέρες μου.
ναι πρέπει να σου πω τώρα πως
κάτι με πήρε από το χέρι
σέρνει την ψυχή μου σε μια όμορφη γη.
κάτι έχει εισβάλει στη νύχτα μου
χρωματίζοντας τον ύπνο μου με ένα χρώμα τόσο φωτεινό
αλλάζοντας το γκρι και αλλάζοντας το μπλε
σε κόκκινο για έμενα και σε κόκκινο για εσένα.
πρέπει να ξέρω αν αυτό είναι το αληθινό
πρέπει να ξέρω τι κάνει την καρδιά μου να τραγουδάει.
ένα χαμόγελο και χάνομαι για μια ζωή,
κάθε λεπτό που ξόδεψα με σένα είναι η κατάλληλη στιγμή 
κάθε ώρα, κάθε ημέρα.
με αγγίζεις και το μυαλό μου παρασύρεται.

σε έναν κόσμο σε πόλεμο
κάποτε έζησα σε μια εποχή ειρήνης
χωρίς κανένα πρόβλημα.
αλλά μετά ήρθες εσύ στο δρόμο μου
για όλες τις νύχτες μου και όλες τις ημέρες μου.














































18 Ιουνίου 2017

































τη βρήκα σε μια νύχτα φωτιάς και θορύβου.
δυνατές καμπάνες ηχούσαν σ' έναν άγριο ουρανό.
ήξερα από εκείνη τη στιγμή πως
θα την αγαπάω μέχρι τη μέρα που θα πέθαινα.
και έδιωξα χίλια δάκρυα.
κυρία των παθών,
για κάποια παρακάλεσα, κάποια δόθηκαν δανεικά, κάποια κλάπηκαν,
κάποια φυλλάχθηκαν για το μέλλον.
σε μία ατέλειωτη νύχτα, στολισμένη με ασημένια αστέρια
οι καμπάνες από το εκκλησάκι ήχησαν.
 
μ' αγαπάς; 
μ' αγαπάς όπως σ' αγαπάω;
 
δόθηκε σαν δώρο σε μένα, για να βάλω τα πράγματα σε μία τάξη.
και έβαλα όλα τα κατορθώματά μου δίπλα της,
και πάλι φάνηκα τόσο ξεπερασμένος και μικρός.
βρήκα το Θεό και όλους τους δαίμονες του μέσα της.
στο κρεβάτι μου έφερε μια χιονοθύελλα,
ένας ψεύτικος ήλιος έλαμψε πάνω από το κεφάλι της.
ήταν τόσο γεμάτη με φως,
όμως στην σκιά της φάνηκαν δόντια και τρίχωμα και οργή.
οι στίχοι της αγάπης μας μπλέχτηκαν απεγνωσμένα.
και οι καμπάνες από το εκκλησάκι ήχησαν.
 
μ' αγαπάς; 
μ' αγαπάς όπως σ' αγαπάω;
 
είχε καρδιά γεμάτη από αγάπη και αφοσίωση.
είχε μυαλό γεμάτο τυραννία και τρόμο.
λοιπόν, προσπαθώ, στ' αλήθεια προσπαθώ,
αλλά αποτυγχάνω.
γι' αυτό έλα να με βρεις, αγαπημένη μου.
είμαι κάτω στο έδαφος, στον πάτο.
έρχεται, για να εμποδίσει τον ήλιο.
το αίμα τρέχει ανάμεσα στα πόδια της.
το φεγγάρι στον ουρανό είναι χαλασμένο και συνθλιμμένο.
και οι καμπάνες από το εκκλησάκι ηχούν.

μ' αγαπάς; 
μ' αγαπάς όπως σ' αγαπάω;
 
τα πάντα φτάνουν σε ένα τέλος.
ήξερα πριν την γνωρίσω ότι θα την έχανα.
ορκίζομαι, έκανα προσπάθεια να είμαι καλός μαζί της.
τρελά βραχιόλια στους καρπούς και στους αστραγάλους της ηχούν.
 
μ' αγαπάς; 
μ' αγαπάς όπως σ' αγαπάω;






















































































nick cave

10 Ιουνίου 2017

















το σώμα μου, το χέρι μου,
ο ουρανός μου, η γη μου,
ο φύλακας άγγελος μου είναι δικός μου.
 
εσύ λες
τα όνειρά μου, το κεφάλι μου,
το σεξ μου, το κρεβάτι μου,
και είναι και η μπύρα με το λεμόνι.
 
και μετά λέω
ίσως θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε στα δύο,
ίσως τα ζώα μου να μπορούν να ζήσουν στο ζωολογικό κήπο σου.
 
εσύ λες
το μίσος μου, το κατσούφιασμα μου,
το βασίλειο μου, το στέμμα μου,
το παλάτι μου και η αυλή είναι δική μου.
 
εσύ λες
τα φώτα μου, η παράσταση μου,
τα χρόνια για να ωριμάσω,
ο χρόνος που περνάω είναι μια χαρά.
 
αλλά μετά λέω
ίσως θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε στα δύο,
ίσως τα ζώα μου να μπορούν να ζήσουν στο ζωολογικό κήπο σου.
 
αλλά εσύ λες
το παλτό μου, το καπέλο μου,
τα κόκαλα μου, το λίπος μου,
και το φερμουάρ μου είναι κλειστό από μένα.
 
λες
το δέρμα μου, το αίμα μου,
ο διάβολος μου, ο θεός μου,
η ελευθερία μου είναι ότι βλέπεις.
 
και ακόμη λέω
ίσως θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε στα δύο,
ίσως τα ζώα μου να μπορούν να ζήσουν στο ζωολογικό κήπο σου.
ίσως είμαι ερωτευμένος μαζί σου.
 
η αρχή μου, το τέλος μου.
είναι σαν ατομική βόμβα.

















































20 Ιανουαρίου 2017

























"πέσε κάτω και ξάπλωσε
και μείνε όλη νύχτα μαζί μου.
δεν θα βρεις κορίτσι σ' αυτόν τον καταραμένο κόσμο,
που να συγκρίνεται μαζί μου."
 
"δεν μπορώ να πέσω κάτω και να ξαπλώσω
και να μείνω όλη νύχτα μαζί σου.
γιατί το κορίτσι που έχω στην πράσινη, ευτυχισμένη χώρα,
την αγαπώ πολύ περισσότερο από σένα."
 
ακούμπησε τον εαυτό της πάνω σε ένα φράχτη
μόνο για κανένα δυο φιλάκια,
και με ένα μικρό μαχαίρι που κρατούσε στο χέρι της
τον μαχαίρωσε πέρα ως πέρα.
και ο άνεμος ούρλιαξε και ο άνεμος φύσηξε
σαν ένα μικρό πουλί.
 
"ελάτε και πάρτε τον απ' τα λευκά χέρια του που είναι σαν κρίνοι,
ελάτε και πάρτε τον απ' τα πόδια
και πετάξτε τον μέσα στο πολύ βαθύ πηγάδι
που έχει βάθος πάνω από εκατό μέτρα."

 
μείνε ξαπλωμένος εκεί, 
μέχρι η σάρκα σου να πέσει απ' τα κόκαλα σου.
γιατί αυτό το κορίτσι που έχεις στην πράσινη, ευτυχισμένη χώρα, 
μπορεί και να σε περιμένει για πάντα να επιστρέψεις σπίτι.
και ο άνεμος ούρλιαξε και ο άνεμος φύσηξε
σαν ένα μικρό πουλί καταστάλαξε πάνω του.


















































henry lee_nc