18 Ιουνίου 2017

































τη βρήκα σε μια νύχτα φωτιάς και θορύβου.
δυνατές καμπάνες ηχούσαν σ' έναν άγριο ουρανό.
ήξερα από εκείνη τη στιγμή πως
θα την αγαπάω μέχρι τη μέρα που θα πέθαινα.
και έδιωξα χίλια δάκρυα.
κυρία των παθών,
για κάποια παρακάλεσα, κάποια δόθηκαν δανεικά, κάποια κλάπηκαν,
κάποια φυλλάχθηκαν για το μέλλον.
σε μία ατέλειωτη νύχτα, στολισμένη με ασημένια αστέρια
οι καμπάνες από το εκκλησάκι ήχησαν.
 
μ' αγαπάς; 
μ' αγαπάς όπως σ' αγαπάω;
 
δόθηκε σαν δώρο σε μένα, για να βάλω τα πράγματα σε μία τάξη.
και έβαλα όλα τα κατορθώματά μου δίπλα της,
και πάλι φάνηκα τόσο ξεπερασμένος και μικρός.
βρήκα το Θεό και όλους τους δαίμονες του μέσα της.
στο κρεβάτι μου έφερε μια χιονοθύελλα,
ένας ψεύτικος ήλιος έλαμψε πάνω από το κεφάλι της.
ήταν τόσο γεμάτη με φως,
όμως στην σκιά της φάνηκαν δόντια και τρίχωμα και οργή.
οι στίχοι της αγάπης μας μπλέχτηκαν απεγνωσμένα.
και οι καμπάνες από το εκκλησάκι ήχησαν.
 
μ' αγαπάς; 
μ' αγαπάς όπως σ' αγαπάω;
 
είχε καρδιά γεμάτη από αγάπη και αφοσίωση.
είχε μυαλό γεμάτο τυραννία και τρόμο.
λοιπόν, προσπαθώ, στ' αλήθεια προσπαθώ,
αλλά αποτυγχάνω.
γι' αυτό έλα να με βρεις, αγαπημένη μου.
είμαι κάτω στο έδαφος, στον πάτο.
έρχεται, για να εμποδίσει τον ήλιο.
το αίμα τρέχει ανάμεσα στα πόδια της.
το φεγγάρι στον ουρανό είναι χαλασμένο και συνθλιμμένο.
και οι καμπάνες από το εκκλησάκι ηχούν.

μ' αγαπάς; 
μ' αγαπάς όπως σ' αγαπάω;
 
τα πάντα φτάνουν σε ένα τέλος.
ήξερα πριν την γνωρίσω ότι θα την έχανα.
ορκίζομαι, έκανα προσπάθεια να είμαι καλός μαζί της.
τρελά βραχιόλια στους καρπούς και στους αστραγάλους της ηχούν.
 
μ' αγαπάς; 
μ' αγαπάς όπως σ' αγαπάω;






















































































nick cave

10 Ιουνίου 2017

















το σώμα μου, το χέρι μου,
ο ουρανός μου, η γη μου,
ο φύλακας άγγελος μου είναι δικός μου.
 
εσύ λες
τα όνειρά μου, το κεφάλι μου,
το σεξ μου, το κρεβάτι μου,
και είναι και η μπύρα με το λεμόνι.
 
και μετά λέω
ίσως θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε στα δύο,
ίσως τα ζώα μου να μπορούν να ζήσουν στο ζωολογικό κήπο σου.
 
εσύ λες
το μίσος μου, το κατσούφιασμα μου,
το βασίλειο μου, το στέμμα μου,
το παλάτι μου και η αυλή είναι δική μου.
 
εσύ λες
τα φώτα μου, η παράσταση μου,
τα χρόνια για να ωριμάσω,
ο χρόνος που περνάω είναι μια χαρά.
 
αλλά μετά λέω
ίσως θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε στα δύο,
ίσως τα ζώα μου να μπορούν να ζήσουν στο ζωολογικό κήπο σου.
 
αλλά εσύ λες
το παλτό μου, το καπέλο μου,
τα κόκαλα μου, το λίπος μου,
και το φερμουάρ μου είναι κλειστό από μένα.
 
λες
το δέρμα μου, το αίμα μου,
ο διάβολος μου, ο θεός μου,
η ελευθερία μου είναι ότι βλέπεις.
 
και ακόμη λέω
ίσως θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε στα δύο,
ίσως τα ζώα μου να μπορούν να ζήσουν στο ζωολογικό κήπο σου.
ίσως είμαι ερωτευμένος μαζί σου.
 
η αρχή μου, το τέλος μου.
είναι σαν ατομική βόμβα.

















































20 Ιανουαρίου 2017

























"πέσε κάτω και ξάπλωσε
και μείνε όλη νύχτα μαζί μου.
δεν θα βρεις κορίτσι σ' αυτόν τον καταραμένο κόσμο,
που να συγκρίνεται μαζί μου."
 
"δεν μπορώ να πέσω κάτω και να ξαπλώσω
και να μείνω όλη νύχτα μαζί σου.
γιατί το κορίτσι που έχω στην πράσινη, ευτυχισμένη χώρα,
την αγαπώ πολύ περισσότερο από σένα."
 
ακούμπησε τον εαυτό της πάνω σε ένα φράχτη
μόνο για κανένα δυο φιλάκια,
και με ένα μικρό μαχαίρι που κρατούσε στο χέρι της
τον μαχαίρωσε πέρα ως πέρα.
και ο άνεμος ούρλιαξε και ο άνεμος φύσηξε
σαν ένα μικρό πουλί.
 
"ελάτε και πάρτε τον απ' τα λευκά χέρια του που είναι σαν κρίνοι,
ελάτε και πάρτε τον απ' τα πόδια
και πετάξτε τον μέσα στο πολύ βαθύ πηγάδι
που έχει βάθος πάνω από εκατό μέτρα."

 
μείνε ξαπλωμένος εκεί, 
μέχρι η σάρκα σου να πέσει απ' τα κόκαλα σου.
γιατί αυτό το κορίτσι που έχεις στην πράσινη, ευτυχισμένη χώρα, 
μπορεί και να σε περιμένει για πάντα να επιστρέψεις σπίτι.
και ο άνεμος ούρλιαξε και ο άνεμος φύσηξε
σαν ένα μικρό πουλί καταστάλαξε πάνω του.


















































henry lee_nc

31 Μαρτίου 2016






































there once was a moon, as beautiful as can be, only the stars could fathom, but the sun could not see. 
the sun so radiant, he burns so bright. 
the moon so luminous, but only showed her face during the night. 
she was untouchable, surrounding herself with a blanket of darkness. 
the Sun would give anything to catch a glimpse of the Moon illuminating the beautiful night sky.

until one day when the Sun was sliding out of the heavens, he caught a glimpse of her. 
she was peeking up, a rare side of her being exposed to the light.
 and while the Sun could shine, he knew the Moon could glow.

just as the Stars were wandering into the night, the Sun fell in love like a snowball hurding down a mountain. 
how he wished to see her move than the fleeting moments he shared with her at both dawn and dusk. 
but they were a world apart.

“go,” she whispered to him one of those nights, her voice as sweet and sorrowful as the last light of morning. 
“go and let me breathe, for you and i have decided fates. 
you illuminate the day, and i cast a glow one the night. 
we will never be. 
our connection would go against what all the people believe, all they know”.
during the summer he would stay a little longer just in case she would change his mind. 
it was no use.

“don’t you dare abandon your blessing of light for my darkness.” 
and those were the last words the Moon was strong enough to speak to the Sun.

the Sun could feel her peaceful soul and it soon became clear. 
he would die each and every night to let his true love breathe, for it would put an end to all her misery.









no one will know it is the story of you and me.




















































19 Μαρτίου 2016






























μ'αρέσουν τα απλά πράγματα. 
μ'αρέσουν οι βόλτες στη παραλία ένα απόγευμα του καλοκαιριού καθώς ο ήλιος βασιλεύει και όλα γύρω του γίνονται ροζ.
μ'αρέσει η ποίηση. 

ίσως και να μην το ξέρεις, αλλά μ'αρέσει.
μ'αρέσει να ακούω μουσική με τα ακουστικά μου όσο πιο δυνατά γίνεται.
μ'αρέσει να μου λένε ότι βλέπουν κάτι όμορφο και τους θυμίζει εμένα.

ένα τραγούδι, μια μυρωδιά.
μ'αρέσει να παρατηρώ. 

εσένα, αυτόν που πέρασε μόλις τώρα, τον ουρανό, μια γάτα που θα δούμε τυχαία στο δρόμο, το φανάρι καθώς περιμένουμε να γίνει πράσινο.
μ'αρέσει να με αγκαλιάζουν σφιχτά λες και φοβούνται πως δεν θα με ξαναδούν. 
μ'αρέσει να χαζεύω τα μάτια των άλλων για ώρα, αφού πιστεύω πως τα μάτια του καθενός είναι ένας ξεχωριστός γαλαξίας.
μ'αρέσει να γελάω δυνατά.
μ'αρέσει να κάνω κοπλιμέντα στους άλλους. 

είναι ωραίο να τους υπενθυμίζεις πόσο όμορφοι είναι κι ας μην το βλέπουν.
μ'αρέσει καμία φορά να είμαι και μόνη μου, κατάλαβε με.
μ'αρέσει να ακούω τους άλλους να μου μιλάνε, να νιώθω πως με εμπιστεύονται.
μ'αρέσει να διαβάζω.

για θέματα ουσιώδη, για τον κόσμο. 
μ'αρέσει ο καφές μου πικρός.
μ'αρέσουν οι πίνακες ζωγραφικής, τα μουσεία, οι συναυλίες.
μ'αρέσει να κοιμάμαι πολλές ώρες, αλλά μ'αρέσει να μένω και άγρυπνη για να μιλήσουμε.
μ'αρέσουν τα ταξίδια και τα ηλιοβασιλέματα. 
μ'αρέσει το φεγγάρι και η αυγή.
μ'αρέσουν τα αστέρια.
μ'αρέσει να με φιλάνε στην πλάτη.
μ'αρέσει να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά.
μ'αρέσει να τραγουδάω και ας μην έχω ωραία φωνή. 

πάντα είχα πρόβλημα με το τέλος των κειμένων μου γι'αυτό θα τα αφήνω ατελειω..