20 Ιανουαρίου 2017

























"πέσε κάτω και ξάπλωσε
και μείνε όλη νύχτα μαζί μου.
δεν θα βρεις κορίτσι σ' αυτόν τον καταραμένο κόσμο,
που να συγκρίνεται μαζί μου."
 
"δεν μπορώ να πέσω κάτω και να ξαπλώσω
και να μείνω όλη νύχτα μαζί σου.
γιατί το κορίτσι που έχω στην πράσινη, ευτυχισμένη χώρα,
την αγαπώ πολύ περισσότερο από σένα."
 
ακούμπησε τον εαυτό της πάνω σε ένα φράχτη
μόνο για κανένα δυο φιλάκια,
και με ένα μικρό μαχαίρι που κρατούσε στο χέρι της
τον μαχαίρωσε πέρα ως πέρα.
και ο άνεμος ούρλιαξε και ο άνεμος φύσηξε
σαν ένα μικρό πουλί.
 
"ελάτε και πάρτε τον απ' τα λευκά χέρια του που είναι σαν κρίνοι,
ελάτε και πάρτε τον απ' τα πόδια
και πετάξτε τον μέσα στο πολύ βαθύ πηγάδι
που έχει βάθος πάνω από εκατό μέτρα."

 
μείνε ξαπλωμένος εκεί, 
μέχρι η σάρκα σου να πέσει απ' τα κόκαλα σου.
γιατί αυτό το κορίτσι που έχεις στην πράσινη, ευτυχισμένη χώρα, 
μπορεί και να σε περιμένει για πάντα να επιστρέψεις σπίτι.
και ο άνεμος ούρλιαξε και ο άνεμος φύσηξε
σαν ένα μικρό πουλί καταστάλαξε πάνω του.


















































henry lee_nc

31 Μαρτίου 2016






































there once was a moon, as beautiful as can be, only the stars could fathom, but the sun could not see. 
the sun so radiant, he burns so bright. 
the moon so luminous, but only showed her face during the night. 
she was untouchable, surrounding herself with a blanket of darkness. 
the Sun would give anything to catch a glimpse of the Moon illuminating the beautiful night sky.

until one day when the Sun was sliding out of the heavens, he caught a glimpse of her. 
she was peeking up, a rare side of her being exposed to the light.
 and while the Sun could shine, he knew the Moon could glow.

just as the Stars were wandering into the night, the Sun fell in love like a snowball hurding down a mountain. 
how he wished to see her move than the fleeting moments he shared with her at both dawn and dusk. 
but they were a world apart.

“go,” she whispered to him one of those nights, her voice as sweet and sorrowful as the last light of morning. 
“go and let me breathe, for you and i have decided fates. 
you illuminate the day, and i cast a glow one the night. 
we will never be. 
our connection would go against what all the people believe, all they know”.
during the summer he would stay a little longer just in case she would change his mind. 
it was no use.

“don’t you dare abandon your blessing of light for my darkness.” 
and those were the last words the Moon was strong enough to speak to the Sun.

the Sun could feel her peaceful soul and it soon became clear. 
he would die each and every night to let his true love breathe, for it would put an end to all her misery.









no one will know it is the story of you and me.




















































19 Μαρτίου 2016






























μ'αρέσουν τα απλά πράγματα. 
μ'αρέσουν οι βόλτες στη παραλία ένα απόγευμα του καλοκαιριού καθώς ο ήλιος βασιλεύει και όλα γύρω του γίνονται ροζ.
μ'αρέσει η ποίηση. 

ίσως και να μην το ξέρεις, αλλά μ'αρέσει.
μ'αρέσει να ακούω μουσική με τα ακουστικά μου όσο πιο δυνατά γίνεται.
μ'αρέσει να μου λένε ότι βλέπουν κάτι όμορφο και τους θυμίζει εμένα.

ένα τραγούδι, μια μυρωδιά.
μ'αρέσει να παρατηρώ. 

εσένα, αυτόν που πέρασε μόλις τώρα, τον ουρανό, μια γάτα που θα δούμε τυχαία στο δρόμο, το φανάρι καθώς περιμένουμε να γίνει πράσινο.
μ'αρέσει να με αγκαλιάζουν σφιχτά λες και φοβούνται πως δεν θα με ξαναδούν. 
μ'αρέσει να χαζεύω τα μάτια των άλλων για ώρα, αφού πιστεύω πως τα μάτια του καθενός είναι ένας ξεχωριστός γαλαξίας.
μ'αρέσει να γελάω δυνατά.
μ'αρέσει να κάνω κοπλιμέντα στους άλλους. 

είναι ωραίο να τους υπενθυμίζεις πόσο όμορφοι είναι κι ας μην το βλέπουν.
μ'αρέσει καμία φορά να είμαι και μόνη μου, κατάλαβε με.
μ'αρέσει να ακούω τους άλλους να μου μιλάνε, να νιώθω πως με εμπιστεύονται.
μ'αρέσει να διαβάζω.

για θέματα ουσιώδη, για τον κόσμο. 
μ'αρέσει ο καφές μου πικρός.
μ'αρέσουν οι πίνακες ζωγραφικής, τα μουσεία, οι συναυλίες.
μ'αρέσει να κοιμάμαι πολλές ώρες, αλλά μ'αρέσει να μένω και άγρυπνη για να μιλήσουμε.
μ'αρέσουν τα ταξίδια και τα ηλιοβασιλέματα. 
μ'αρέσει το φεγγάρι και η αυγή.
μ'αρέσουν τα αστέρια.
μ'αρέσει να με φιλάνε στην πλάτη.
μ'αρέσει να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά.
μ'αρέσει να τραγουδάω και ας μην έχω ωραία φωνή. 

πάντα είχα πρόβλημα με το τέλος των κειμένων μου γι'αυτό θα τα αφήνω ατελειω..














































































12 Ιανουαρίου 2016
























i have heard it before, long ago; but where?

it's very hard on people who want things so badly that they can't do without them. 
if they can't get these things, it is very hard. 
and when they do get them, surely it is very hard. 

will you remember to do something for me? 
she's got so many fine things, she would not care to have a lot of shells lying about. 
but, this one, is rare, i think. 
perhaps there's not another one like it in all the world. 
it's as smooth and silky as her knee. 
and when you hold it to your ear, there is a sound to it. 
a song. 

i have heard it before, long ago; but where?

i've thought about it often. 
i've meant to do it many times. 
but, i've never done it. 
it wasn't all my own fault. 
i've been away for a long time. 
in a place, a long way off, where there weren't any girls. 
what's your name? 

i have heard it before, long ago; but where?

to tell you the truth, i'm not just now in the habit of talking to anyone at all.
i hadn't spoken a word for a whole year. 
my own ship went down in a storm. 
all of this must be a change for you.

i have heard it before, long ago; but where?

perhaps he's beginning to play with his story. 
































































innortal story 

  

9 Μαρτίου 2015


















-and did you get what you wanted from this life, even so? 
-i did. 
-and what did you want? 
-to call myself beloved, to feel myself beloved on the earth.
















































lare fragment

25 Φεβρουαρίου 2015




















true.






https://instagram.com/p/zZPnHyRQhH/?modal=true




























14 Φεβρουαρίου 2015















αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους.
ό,τι εκφσενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη.
ό,τι υπάρχει από σύμπωση
δίχως να καυχίεται γι’αυτό,
δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
για πάντα να μη καυχιέται γι’αυτό.





























γιάννης αγγελάκας

29 Ιανουαρίου 2015

27 Ιανουαρίου 2015


















τόση αγάπη, 
δοτικότητα, 
ευγένεια, 
τόση φροντίδα, 
τόση βαθιά στοργή, 
προστασία, 
οίκτο, 
πίστη, 
τόσες και τόσες συμβουλές. 
οι λέξεις είναι πολύ λίγες, πολύ μικρές να σε χωρέσουν. 
δεν χωράει το αντίο σ' αυτό.






















11 Δεκεμβρίου 2014
























τι να συμβαίνει πίσω απο τα βλέφαρα σου;



γουργούρισες κι έψαξες με το νυσταγμένο σου χέρι το πρόσωπο μου. αφέθηκα σε εκείνο το μαγικό, ανεπαίσθητο άγγιγμα. 
ήσυχη κι  ανήμπορη, ολότελα αφιερωμένη σ’ εσένα. 
με πλησίασες ξέροντας πάντα την ακριβή θέση των χειλιών μου. 
σε φίλησα και είδα, πίσω απ’τα σφαλιστά σου βλέφαρα, να βλέπεις τον εαυτό μου καλύτερο, ομορφότερο , δυνατότερο. 
με φίλησες και με μάτια κλειστά είδες να  βλέπω τη μορφή σου με αγάπη.




και τότε, η αγάπη ολόκληρη φτερούγισε ανάμεσα μας, τρεμούλιασε στο πάγωμα του χρόνου κι έγινε έρωτας ξανά και πάλι.












2 Δεκεμβρίου 2014






 




no, nothing of nothing
no, i regret nothing

not the good things that have been done to me
nor the bad things, it's all the same to me

it's paid for, swept away, forgotten
i don't care about the past


with my memories
i lit the fire

my troubles, my pleasures
i don't need them anymore

swept away my past loves
with their tremors

swept away for always
i start again from zero

not the good things that have been done to me
nor the bad things, it's all the same to me

because my life, my joys
today, it begins with you


















11 Νοεμβρίου 2014
















θυμάμαι όταν κλείστηκα στο κοτέτσι
για να βιώσω την εμπειρία της κότας και του λαγού.
έβαλα σε λειτουργία το κασετόφωνο
και ένιωσα την διαστροφή της μουσικής.

ο κόσμος των ζώων ξέρει μόνο τον αέρα 
όταν πέφτουν τα λεμόνια στο χώμα.
εγώ σαν πουλί έχω σχέση με την φύση,
εσύ σαν άνθρωπος έχεις σχέση με την τεχνολογία.


δεν είμαι συνδεδεμένη με το midi 
γι' αυτό δεν ακούγομαι.





άραγε θα βρεις τρόπο να εκφράσεις αυτό που υπάρχει μέσα σου;




















29 Αυγούστου 2014














Γύρνα το τηλεσκόπιο λίγο πιο δεξιά... 
Εκεί' το βλέπεις; 
Ναι, το Φεγγάρι.
Άκου κι αυτό. 
Κάτι πλάσματα που μοιάζουν με νάνους ζουν στην εκάστοτε σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.
Αντί για μέσο όρο ζωής 70 χρόνια, έχουν 70 ημέρες και λίγο πριν ξεψυχήσουν, βγάζουν φτερά, κάνοντας ένα εξαίσιο πέταγμα, τραγουδώντας παράλληλα ένα σιγανό, υπνωτικό τραγούδι.
Κάνουν έρωτα μόνο μια φορά στη ζωή τους, η σύλληψη πρέπει να πετύχει αμέσως γιατί δεν ξαναπροσπαθούν και γι' αυτό απειλούνται με εξαφάνιση.
Τα λουλούδια δεν γνωρίζουν πως είναι, αλλά έχουν ένα λουλούδι μέσα τους στην θέση της καρδιάς.
Όταν το λουλούδι αυτό ρίχνει τα πέταλα του τότε τα Alks πεθαίνουν.
Θλίψη δεν γνωρίζουν, αφού στην σύντομη ζωή τους προσπαθούν να είναι ευτυχισμένα. 

Οι θλιμμένοι διώχνονται στο περιθώριο της κοινωνίας των Alks.
Σ' αυτό τα πλάσματα δεν υπάρχει μεγάλο ποσοστό λογικής αλλά αισθημάτων.
Όλες οι γνώσεις σχετικά με τα γύρω τους δεν τους διδάσκονται. 
Τις γνωρίζουν από πριν, κάτι σαν ένστικτο, αφού μια τέτοια διδασκαλία θα ήταν χρονοβόρα.
Συνήθως φωλιάζουν σε σβησμένους κρατήρες και δεν έχουν κανένα κύριο μέλημα απ' τη στιγμή της γέννησης τους.
Παρατήρησες ποτέ το φεγγάρι όταν παίρνει ένα χρώμα κατακόκκινο;
Κάθε κόκκινο φεγγάρι γεννιέται ένα Alk και πεθαίνει ένα άλλο.
Υπάρχουν εδώ και 30 χρόνια, καιρός πολύς αν αναλογιστεί κανείς πόσες γενιές μπορεί να αλλάξουν σ' αυτά.
Λίγο να τα δεις πρέπει τα συναισθήματα σου να είναι πιο ισχυρά από τη λογικά σου.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ τα έχω δει ποτέ μου.
Κι εμένα κάποιος άλλος μου την είπε αυτή την ιστορία.