θυμάμαι μια ευθεία στο μέτωπο σου 
που την έλεγες ρυτίδα.
θυμάμαι μια ευθεία στο φουστάνι σου 
που την έλεγες τσαλάκα.
θυμάμαι μια ευθεία μέσα στην παλάμη σου 
που την έλεγες μοίρα ή πεπρωμένο ή κάτι τέτοιο.
θυμάμαι μια ευθεία στο δεξί σου πόδι
που την έλεγες ουλή από παιδικό τραύμα.
θυμάμαι μια ευθεία στον δρόμο σου
που την έλεγες ζωή.

αγάπησα τις ευθείες σου.
μια προς μια.
όσο και αν εσύ τις μισούσες.

σε πήρα από το χέρι για να σου δείξω 
ότι ο κόσμος είναι όμορφος και γεμάτος σημεία.
το σημείο αναφοράς, το σημείο βρασμού, 
το σημείο τήξης, το σημείο μηδέν, το σημείο g.
μικρές ολοστρόγγυλες τελείες που κατακλύζουν το σύμπαν.

δεν ξέρω γιατί,
αλλά πήρες το χέρι σου μέσα από το χέρι μου.
και τότε μόνο κατάλαβα
ότι οι ευθείες σου και τα σημεία μου ισούνται με ένα μόνο πράγμα,
τελεία και παύλα.

μόνο ο τρελός ήρθε, μου μίλησε και είπε
πως το σπίτι που βλέπω στα όνειρα μου υπάρχει,

ότι υπάρχει ο δρόμος που οδηγεί εκεί δίπλα απ’ τη θάλασσα,

κι ότι το κορίτσι στη φωτογραφία υπάρχει.

ότι είναι ωραίο το πρόσωπο της
έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει.

- φεύγω.

- που πας;

- σε 'σένα.

πίσω από τα μάτια σου ίπταμαι,
ταξιδεύω σε φάσματα φωτός
γιατί μόνο εκεί μπορώ
να καταργώ τη διαχωριστική γραμμή
ανάμεσα στο σημαντικό και το ασήμαντο,
σ' αυτό που φαντάζεσαι και σ' αυτό που συμβαίνει.

είχες πει ότι η ζωή είναι ασπρόμαυρη

και χάθηκες μες στην πλάνη της.

ήθελα να σου πω:

όλα δανεικά εδώ

φωτιά, αγάπη, αέρας, αγκαλιές.

σε αυτούς που μας κάνουν να χαμογελάμε 

μόνο και μόνο με την μικρή εισβολή τους 

στο πίσω μέρος του μυαλού μας.

που γνωρίζουμε το μικρό σημάδι ανάμεσα στα μαλλιά τους.

που θυμόμαστε πως πίνουνε τον καφέ τους 

το πρωί όταν ξυπνάνε δίπλα μας.

που κοροϊδεύουμε τις χαζές γκριμάτσες που παίρνουν όταν θυμώνουν.

που στα μάτια τους χαθήκαμε έστω για μια στιγμή 

τόσο μεγάλη σαν να σταμάτησε ο χρόνος.

που στα χείλη τους γευτήκαμε την ζεστασιά 

που δημιουργήθηκε μέσα μας.

που στα χέρια τους νιώσαμε σαν χαμένα παιδιά 

που γύρισαν σπίτι τους.

που ξέρουμε ότι δώσαμε και ότι πήραμε 

ένα κομμάτι από το είναι μας.

που αισθανθήκαμε τι σημαίνει

χαρά,

επιθυμία,

πόθος,

απογοήτευση,

πόνος.

που όσο κι αν μας πόνεσαν 

ακόμα μας κάνουν να έχουμε αυτό το ηλίθιο χαμόγελο, ξέρεις, αυτό που έχεις κι εσύ τώρα χαραγμένο στο πρόσωπο σου.

σε σένα λοιπόν.

∞

she: how big is the universe?

he: infinite.

she: how do you know?

he: i know because all the data indicates it's infinite.

she: but it hasn't been proven yet.

he: no.

she: you haven't seen it.

he: no.

she: how do you know for sure?

he: i don't, i just believe it.

she: it's the same with love i guess.

when we met 
it felt like an explosion 
and I swear 
i can still feel it's vibrations. 
i know you're running and yet 
you won't be close and really here, 
until you're right here in my arms 
i will fall to the ground if you don't fly with me. 

please run and don't give up. 
i missed you so much. 
demons will eat me up if you're not here with me. 
i'll do as you say, don't be afraid. 
i won't leave you cause the world's all ours. 
we can be everything we want to but right now you're on your own. 

i am here because of you. 
we are lucky to still have time left till eternity. 
a piece of your existence is present within me 
and I hold it close but it kills me to remember it all, 
cause it won't leave me alone. 
please stay with me, please forgive me. 
don't let it destroy you. 
we'll get out of here, 
if only we swear on love. 
there is nothing else in this world that keeps us together 
apart from what you give me when you love me. 

and so, run run, please don't give up. 
i missed you so much.  

the two of us describe a silence that wraps up every noise. 
we both have a conscience and a confidence that can fill every room. 
you will miss me, too, when no one's with you, 
cause I want to know who you really are. 

i don't need you more than you need me. 
i don't need you more.

σε όλες μου τις τσέπες κουβαλάω εικόνες.



ζήσε μια μέρα με τα μάτια κλειστά
σφράγισε τα βλέφαρα σου στις αχτίδες του ήλιου
περπάτα στις σκιές
και θα δεις πόσο πολύτιμο είναι το φως.

έτσι είναι η αγάπη.

για να την γνωρίσεις
πρέπει πρώτα να ζήσεις μακριά της.



άλλο μη ρωτάς.
με τα λόγια δεν θα καταλάβεις.

.

- αρχίζω.
- ξεκινάω.
- σταμάτα.
- βιάσου.
- θα έρθεις;
- θα θέλω;
- μυρίζω.
- αξίζει;
- θα έρθεις;
- ξεκίνα.
- όχι ακόμα.
- σταματάω.
- αξίζει;
- θυμάμαι.
- όχι.
- φαντάζομαι.
- ίσως.
- έφυγα.
- διαλύθηκες.
- άξιζε;
- ήξερες.
- σκέφτηκες.
- αρνήθηκα.
- παλι.
- σκέφτομαι.
- πέφτω.
- αξίζει;
- σκέφτηκα.
- αρνήθηκες.
- βάρος.
- κενό.
- δεν υπάρχει βάρος στο κενό.
- εξυπνάδα.
- δεν υπάρχει βάρος γιατί υπάρχει κενό.
- φύγε.
- αξίζει;
- σκάσε.
- αναπαράγω.
- περιφέρεσαι.
- επιθυμώ.
- αγνοείς.
- πόσες λεξεις (κατάφαση)
- καμία.
- πόσες σκέψεις (ερώτηση)
- άπειρες.
- πόσες προσπάθειες;
- όσες!
- αξίζει;
- πόσα χρώματα;
- ένα.
- τι χρώμα;
- γκρι.
- δεν είναι χρώμα το γκρι.
- νομίζεις.
- δεν είναι!
- χρώμα είναι η προσπάθεια.
- ποιά προσπάθεια;
- ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βλέπεις χρώμα σε γκρι λέξεις;
- όχι.
- προσπάθησε.
- αξίζει;
- άντε γαμήσου!
- καλά.
- προσπάθησε.
- αξίζει;
- άντε γαμήσου!
- καλά.
- προσπαθείς.
- δίκαιο.
- σκέφτεσαι.
- άξιζε.
- μάλλον.
- μέλλον είναι το σωστό.
- μέλλον;
- μέλλον...
- τι μέλλον;
- αβέβαιον;
- μπα...
- μάλλον...
- αόριστον!







































http://apagoreuetai.blogspot.gr/

στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; σώπα!"

με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ... σώπα!"

κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Κι αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"

παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "σώπα".

σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
"μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε, όμως, το σώπα.

σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
φτιάξαμε το σύλλογο του "σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοί,
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
ευκολα, μόνο με το σώπα.
μεγάλη τέχνη αυτό το "σώπα".

μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
κόψ' την σύρριζα.
πέτα την στα σκυλιά.
το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"
αχ! πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
δεν έχεις περιθώρια.
γίνε μουγκός.
αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμησεις. κόψε τη γλώσσά σου.

για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψιθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λεει:

μίλα!























σώπα μη μιλάς.
Αζίζ Νεσίν

σε δυο ώρες θα βρω νερό.


τότε που έφυγα
δεν έκλεισε η πόρτα πίσω.
πήδηξα πάνω
από το μεγάλο βουνό του εξώστη
και τώρα βαδίζω προς το άπειρο.
υδροχρώματα
σ' ένα τοπίο σεληνιακό.
εσύ ξένε,
έλα να διαβάσεις
τις γραμμές στο χέρι.
να μου πεις 
για όσα ποτέ δεν έγιναν
και για τον δρόμο που μ' οδηγεί
και δεν τον βλέπω.


μυρίζω το νερό.
δεν έχω πια χέρια
αλλά δυο κεραίες
που αγγίζουν όνειρα και σκέψεις των ζώων.
πόσο φοβάσαι όταν δεν ξέρεις.
πόσο λυπάσαι όταν ξέρεις.


ακούω το νερό.
μετά το 22 έρχεται το μέλλον.
μετά το 16 αποφασίζεις.
τα βήματα γίνονται αναπνοές
και χαρίζουν τρία λουλούδια στον δρόμο.
πέρασε χρόνος.
πέρασε φόβος.
πέρασε και δεν έμεινε.


βλέπω το νερό.
με τα μάτια κλειστά
κοιτάς τον καθρέφτη της ψυχής
όσο ποτέ δεν τόλμησες.
αστρικό το σχέδιο
πίσω από το κεφάλι μου
που μεγαλώνει
σε κάθε τρίξιμο του χρόνου.


αγγίζω το νερό.
όλες οι ηδονές γίνονται μια σφαίρα
που θα εκτοξευτεί στο διάστημα.
περιμένω.
αντίστροφα θα γυρίσει ο χρόνος
όταν γελάσεις,
κόκκινο μου γρασίδι.


γεύομαι το νερό.
με τα ίδια ρούχα
έφυγα από την δουλειά
για να μείνω κάτω από το χώμα.
τώρα ήρθε η ώρα του νερού.
τα ψάρια πέταξαν
όταν χτύπησε το κουδούνι.
στον δρόμο 
πνίγονται τα δάκρυα του κριού
πριν την έκρηξη του άρη.


σε δυο ώρες θα βρω φωτιά.

υπάρχει πάντα μια λεπτομέρεια που προδίδει την σκέψη σου.
ο τρόπος που κρατάς το βλέμμα χαμηλά την αποκαλεί "όνειρα"
και μια απλή διαδρομή τεσσάρων στάσεων σε έφερε δίπλα μου.

ξεκίνησες το πρωί από ένα διαμέρισμα, κάποιον χαιρέτησες, άφησες το κρεβάτι όπως ήταν, το μαξιλάρι βαθαίνει ακόμα το πρόσωπο σου, διέσχισες την πόλη για να ζήσουμε λίγες στιγμές μαζί.
 
το φως στην άλλη άκρη του δρόμου πέφτει στο πρόσωπο σου και αφήνει μια μικρή γωνία ορατή, μια μικρή γραμμή σε περιγράφει,
καμπυλώνεται αχνά στα μάγουλα, παίζει στο στόμα, γίνεται ένα μυστικό χαμόγελο που μου κρύβεις.
σελήνη λίγων μόνο ημερών στην σιωπή μιας στενάχωρης πλατείας.

το βράδυ κομματιάζω σε μικρές ευθείες το αποτύπωμα των ματιών σου. στην δική μου μνήμη η νέα σελήνη σου θα χλωμιάζει για πάντα.
ο έναστρος θόλος της θα αντανακλά στο άπειρο την σιωπηλή σου εισβολή.

είχαμε απλά χαθεί στις προσωπικές μας διαδρομές. και γίναμε οι ήχοι δυο δρόμων που συναντήθηκαν.



 

- θα τολμήσεις το άλμα;
- θα με κρατήσεις μην πέσω;
- με βλέπεις;
- σε αγκαλιάζω.
- μικραίνω.
- φίλα με.
- να σου πω ένα όνειρο;
- αρκεί να το βάψω κόκκινο.
- θα παίζω με τις λέξεις.
- θα παίζω με τις εικόνες.
- ακούς τα αστέρια;
- μόνο δίπλα σου.
- [θαυμαστικό]
- [ανάσα]
- ας φτιάξουμε μια ανάμνηση.
- ας ονειρευτούμε.
- οι πόλεις μας ανήκουν.
- γιατί ακόμα γελάμε.
- συνέχεια;
- αρχή.